Augustus 2025

Sinds geruime tijd heerst er in, vooral in West-Europa, zowel in de reguliere- als sociale media, en een deel van de publieke opinie, een ware hype rond de gebeurtenissen m.b.t het Israëlisch-Palestijns conflict, en voornamelijk de toestand in de Gaza-strip.

Sinds het ontstaan van Israël in 1948, tegen de zin van de Arabische landen, en de daaropvolgende oorlogen waarbij het land er in slaagde de Arabische legers tot hun oorspronkelijke grenzen terug te drijven, bleef Israël het deel dat oorspronkelijk voor een Palestijnse staat was bedoeld, maar door de Palestijnse bewegingen en Arabische landen was afgewezen, (de Westbank en de Gazastrook) bezetten.

In 2005 trok Israël zich, zowel bestuurlijk, militair, als burgerlijk, volledig terug uit Gaza, waar in 2007 Hamas, een Radicale Palestijnse beweging de macht van de 'Palestijnse Autoriteit' overnam, en het gebied als uitvalbasis voor terroristische acties op Israëlische naburige dorpen, en het lanceren van Raketten op Israëlische steden. Een en ander leidde uiteraard tot Israëlische militaire reacties, afgewisseld door korte of langere wapenstilstanden.

Op 7 oktober, deed Hamas een goed georganiseerde uitval, waarbij meer dan 1.200 Israëlische burgers werden gedood en 250 al dan niet mishandelde burgers als gegijzelden werden meegevoerd naar Gaza. Israël reageerder daarop met meedogenloze bombardementen, én het inbrengen van grondtroepen, ten einde de militaire infrastructuur en mogelijkheden van Hamas te vernietigen, wat tot op vandaag doorgaat.

Ondertussen zijn een tweehonderdtal van de gegijzelden geruild tegen duizenden Palestijnse gevangenen, en blijven er nog een 50-al gegijzelden over waarvan er nog een 10-tal in leven zouden zijn.

Om te voorkomen dat Hamas een groot deel van de voedselhulp verder in beslag neemt, (of gebruikt om wapens binnen te smokkelen) wordt deze door Israël gecontroleerd verdeeld, wat gezien de toestand de effectiviteit ervan sterk beperkt.

De (al dan niet bewerkte) beelden, en cijferaantallen, van uitgehongerde, gedode, en gewonde Gazanen (vooral kinderen) worden massaal gedeeld, zowel in de reguliere- als de sociale media. Sinds maanden bestaat vrijwel elke dagelijkse TV- en radionieuws uitzending, en politiek-of maatschappelijk informatie- en praatprogramma, wordt grotendeels gewijd aan de gebeurtenissen m.b.t. Gaza en het Israëlisch Palestijns conflict.

Eén en ander heeft uiteraard voor gevolg dat de bevolking al die tijd met deze informatie 'overspoeld' wordt. Het steeds terugkerend effect, van al dan niet tendentieuze en subjectieve informatie en beeldwaarneming, gaat de mening vormen rn beïnvloeden van een groot deel van de publieke opinie. Daarbij vragen weinigen zich af in welke mate die berichten en beelden al dan niet gekleurd, gemanipuleerd, en waarachtig zijn.

Zo kan men zich vragen stellen bij het steeds groeiend cijfer van slachtoffers, wat heden tot 60.000. zou zijn opgelopen. Dat dat cijfer in oorsprong wordt verstrekt door get Gazaanse "ministerie van volksgezondheid", dat uiteraard tot heden nog steeds door Hamas beheerd wordt, kan men het toch bezwaarlijk als objectief beschouwen?

Hoe hoger dat cijfer, hoe negatiever voor Israël, toch?

Ook schijnt niemand een probleem te hebben met de snelheid waarop men na een bombardement op enkele uren weet aan te geven doden en gewonden daar het gevolg van zijn. Terwijl elke brandweerman je kan vertellen dat bij de instorting van een gebouw, men soms dagen werk heeft om alle slachtoffers van onder het puin te halen.

En dan zijn er de dagelijkse berichten op de nieuwsmedia van het aantal slachtoffers die in Gaza, aan de voedselbedeling, zogenaamd door Israëlische soldaten zijn beschoten. Afgezien van de feitelijkheid dat daar geen Israëlische soldaten aanwezig zijn, maar wel veiligheidsagenten van de firma die de verdeling verzorgt, is daar nog geen bewijsvoerende video van gezien.

Ten slotte voelen zich enkele leiders van westerse landen zich geroepen om de dreigen met de (voorlopig nog niet bestaande) staat 'Palestina' te erkennen, indien Israël de oorlog (welke zij niet begonnen) te stoppen, daarbij negerend dat de door Israël bezette gebieden pas in aanmerking kunnen komen als een onafhankelijk staat, als het daar  daar mee instemt. En denken dat het na 7 oktober 2023, nog mogelijk is, is een schoolvoorbeeld van simplisme en luchtfietserij.

Hoe dan ook, waarom er weinig of niets te horen is, laat staan daar een hype voor ontstaat, van gebieden, elders in de wereld, zoals:

- Soedan met 12 miljoenen ontheemden en vluchtelingen,

-Congo, waar in het oosten 8 miljoen mensen op de vlucht zijn voor het geweld en ontbering,

-Haïti waar minstens 1 miljoen mensen op de vlucht, zoekend naar voedsel en medicijnen, -

-Myanmar waar 3 miljoen mensen op de vlucht voor het etnisch geweld,

- Burkina Faso, Mali en Niger, waar bijna 5 miljoen mensen leven in kommer en kwel door de meedogenloze milities die er roven verkrachten en ontvoeren.

Over en voor al deze gebieden en volkeren, weinig of geen verontwaardiging, geen media-aandacht, geen protesten, over de genocidale schending van mensenrechten, chronische hongersnood. Niet van politici, niet van media, niet van 'de man in de straat, die er schijnbaar onwetend van is.

Hoe hypocriet kan men zijn?

Ecce Homo...