Gelatenheid is voor mij geen capitulatie

April 2026

Op een leeftijd gekomen waarbij het er allemaal niet meer zoveel om doet, kijk ik met steeds groeiende gelatenheid naar zowel het nationale als het internationale gebeuren. En alhoewel die toestand volgens de taalkundige beschrijving wijst op stille berusting, lijdzaamheid of kalmte, een zich neerleggen bij wat gebeurt, voelt dat voor mij nog verrassend nieuw.

Wie mijn 295 vorige artikels kent, verspreid over de voorbije 26 jaar, weet dat gelatenheid nooit mijn sterkste kant was. Eerst via kranten, later via sociale media, heb ik me met plezier en overtuiging vastgebeten in alles wat volgens mij krom, scheef of ronduit absurd was. Kritiek, protest, opstandigheid: het waren geen toevallige passanten in mijn schrijverschap, maar vaste huisgenoten.

Maar ergens onderweg, zonder dat ik het moment precies kan aanwijzen, is er iets verschoven. Niet in de wereld, die blijft koppig draaien zoals ze altijd deed, maar in mij. De verontwaardiging die vroeger als een veer in mij gespannen stond, lijkt nu minder snel te springen. De drang om elk onrecht luidkeels te benoemen, elke dwaasheid te fileren, elke politieke kronkel te ontleden, heeft plaatsgemaakt voor een andere energie. Minder fel, minder dwingend, maar misschien wel helderder.

Het is niet dat ik minder betrokken ben. Integendeel. Ik kijk nog steeds, ik volg nog steeds, ik begrijp misschien zelfs meer dan vroeger. Maar ik laat me niet meer zo gemakkelijk meeslepen door de waan van de dag, de opgeklopte verontwaardiging, de eindeloze stroom meningen die elkaar verdringen alsof ze op een kermisattractie staan te wachten.

Misschien is dat wat leeftijd doet: ze schuurt de scherpe randen af, niet om je bot te maken, maar om je blik te verruimen. Je leert dat de wereld niet verandert omdat jij harder roept. Je leert dat sommige patronen zich herhalen, hoe luid je ook protesteert. En je leert vooral dat innerlijke rust soms waardevoller is dan gelijk krijgen.

Gelatenheid is voor mij geen capitulatie. Het is een keuze. Een manier om te blijven kijken zonder voortdurend te moeten vechten. Een manier om te blijven schrijven zonder mezelf te verliezen in de storm.

En wie weet, misschien is dat wel de meest opstandige houding van allemaal.